تجويز انواع سمعك

در بزرگسالان، تغييرات همراه با Rate، در موج V از شدت تحريك، مستقل هستند. يعني، تغييرات زمان نهفتگي در نرخ‌هاي افزايش يافته براي سطوح بهترين برند سمعك شدت متفاوت، ثابت هستند.

شواهدي موجود است كه در همان گسترة Rate، زمان نهفتگي موج I از 0.4 تا 0.5 ميلي‌ثانيه تغيير مي‌كند، اگرچه ديگران هيچ تاثير Rate در موج I گزارش نكرده‌اند. مطابق نظر محققين ديگر، تاثير افزايش Rate از 5 سيگنال در ثانيه بر 90 سيگنال در ثانيه، روي زمان نهفتگي موج I، حدود 0.23 ميلي‌ثانيه است.

شايد وجود مشكل در تعيين توام با اطمينان موج I و تشخيص دقيق زمان نهفتگي آن، عامل تفاوتهاي نتايج اين تحقيق‌ها است. از آنجا كه اجزاي محيطي و مركزي ABR تاثير مشابهي از Rate، مي‌پذيرند لذا معمولاً زمان‌هاي نهفتگي بين موجي، در اثر عملكرد Rate، تغيير قابل توجهي نمي‌كنند.

اگرچه امواج I و V معمولاً در اثر افزايش Rate در افراد طبيعي، از بين نمي‌روند (ناواضح نمي‌شوند)، اما امواج IV , III , II ممكن است در سطوح بالاتر Rate مثلاً 80 تا 100 سيگنال در ثانيه ناواضح و غيرقابل تشخيص شوند يا اينكه اصلاً ناپديد گردند.

روش‌هاي مفيد براي برجسته‌تر كردن اين امواج در نرخ‌هاي پايين‌تر، نظير افزايش سطح شدت تحريك، يا استفاده از آرايش الكترودي جايگزين، در Rateهاي بالا نيز ارزشمند هستند. همانگونه كه در فصل 1 توضيح داده شد، زمانهاي نهفتگي امواج ABR (بعد از موج I)، محصول زمانهاي انتقال سيناپتيك و آكسوني هستند. البته ممكن است براي هر موج متوالي ABR سيناپس‌هاي بيشتري درگير باشد. (مثلا II و III و V , IV).

بنابراين، افزايش نرخ تحريك (بويژه تا 100 تحريك در ثانيه و بالاتر) منجر به امواجي با زمان‌هاي نهفتگي كه به صورت پيشرونده طولانيتر هستند خواهد شد. همچنين، اين مكانيسم آناتوميك باي تاثير Rate روي زمان نهفتگي ABR، نقش مهمي در تاثيرات بيشتر نرخ تحريك بر ABR نوزادان ايفا مي‌كند، به اين ترتيب تكامل ABR در تداخل بين نرخ تحريك و زمان نهفتگي ABR، يك عامل محسوب مي‌شود.

در بزرگسالان، تغييرات همراه با Rate، در موج V از شدت تحريك، مستقل هستند. يعني، تغييرات زمان نهفتگي در نرخ‌هاي افزايش يافته براي سطوح بهترين برند سمعك شدت متفاوت، ثابت هستند.

شواهدي موجود است كه در همان گسترة Rate، زمان نهفتگي موج I از 0.4 تا 0.5 ميلي‌ثانيه تغيير مي‌كند، اگرچه ديگران هيچ تاثير Rate در موج I گزارش نكرده‌اند. مطابق نظر محققين ديگر، تاثير افزايش Rate از 5 سيگنال در ثانيه بر 90 سيگنال در ثانيه، روي زمان نهفتگي موج I، حدود 0.23 ميلي‌ثانيه است.

شايد وجود مشكل در تعيين توام با اطمينان موج I و تشخيص دقيق زمان نهفتگي آن، عامل تفاوتهاي نتايج اين تحقيق‌ها است. از آنجا كه اجزاي محيطي و مركزي ABR تاثير مشابهي از Rate، مي‌پذيرند لذا معمولاً زمان‌هاي نهفتگي بين موجي، در اثر عملكرد Rate، تغيير قابل توجهي نمي‌كنند.

اگرچه امواج I و V معمولاً در اثر افزايش Rate در افراد طبيعي، از بين نمي‌روند (ناواضح نمي‌شوند)، اما امواج IV , III , II ممكن است در سطوح بالاتر Rate مثلاً 80 تا 100 سيگنال در ثانيه ناواضح و غيرقابل تشخيص شوند يا اينكه اصلاً ناپديد گردند.

روش‌هاي مفيد براي برجسته‌تر كردن اين امواج در نرخ‌هاي پايين‌تر، نظير افزايش سطح شدت تحريك، يا استفاده از آرايش الكترودي جايگزين، در Rateهاي بالا نيز ارزشمند هستند. همانگونه كه در فصل 1 توضيح داده شد، زمانهاي نهفتگي امواج ABR (بعد از موج I)، محصول زمانهاي انتقال سيناپتيك و آكسوني هستند. البته ممكن است براي هر موج متوالي ABR سيناپس‌هاي بيشتري درگير باشد. (مثلا II و III و V , IV).

بنابراين، افزايش نرخ تحريك (بويژه تا 100 تحريك در ثانيه و بالاتر) منجر به امواجي با زمان‌هاي نهفتگي كه به صورت پيشرونده طولانيتر هستند خواهد شد. همچنين، اين مكانيسم آناتوميك باي تاثير Rate روي زمان نهفتگي ABR، نقش مهمي در تاثيرات بيشتر نرخ تحريك بر ABR نوزادان ايفا مي‌كند، به اين ترتيب تكامل ABR در تداخل بين نرخ تحريك و زمان نهفتگي ABR، يك عامل محسوب مي‌شود.